THE DOORS

When the doors of perception are cleansed things will appear to a man as they are. Infinite



Υπάρχουν πολλοί τρόποι να περιγράψει κανείς ένα τόσο αμφιλεγόμενο συγκρότημα, όπως οι The Doors. Επαναστάτες, πρότυπα, περίεργοι, θεότητες, ινδάλματα, είτε πονοκέφαλος (για τους συντηρητικούς). Οι The Doors ιδρύθηκαν το 1965 από τους Jim Morrison και Rey Manzarek στην παραλία Venice Beach της Καλιφόρνια. Το όνομά τους το εμπνεύστηκαν από το μυθιστόρημα Οι Πύλες της Αντιληψης (The Doors of Perception) του William Blake, αφού ο Μόρισον, υπό την επήρεια του ναρκωτικων, πίστευε ότι διεύρυνε τον ορίζοντα των αισθήσεών του.


Στις 8 Δεκεμβρίου του 1943 στην Melbourne της Florida γεννιέται ένας θρύλος της rock σκηνής. Ο James Douglas Morrison και η οικογένειά του αναγκάζονταν σε συχνές μετακινήσεις εξ' αιτίας του επαγγέλματος του πατέρα του σαν υποναύαρχος του ναυτικού των Η.Π.Α.


Η τόσο μεγάλη αποθηκευμένη ενέργεια λόγω των άσχημων αναμνήσεών του σαν παιδί ήταν αυτό που εντυπωσίασε τον Ray Manzarek, πληκτρά του ετοιμογέννητου συγκροτήματος. Ο Μanzarek επιστρέφοντας σαν φοιτητής κινηματογράφου και θεάτρου στο UCLA, αφού είχε παρατήσει τις νομικές σπουδές του στο ίδιο πανεπιστήμιο, γοητεύτηκε από τις ποιητικές ικανότητες του συμφοιτητή του, Morrison, αλλά και τον παράξενο χαρακτήρα του. Έτσι σχηματίζονται οι The doors, που σύντομα έγιναν τέσσερις. Ο John Densmore, στα drums και ο Robie Kreiger, κιθαρίστας, που μόλις είχαν αποστρατήσει από ένα άλλο συγκρότημα με όνομα Psycedelic Ragers ταίριαξαν απόλυτα στο ύφος και στυλ που ήθελαν να προσδώσουν στο group. Ωστοσο δεν προστέθηκε ποτέ μπασίστας και ο ήχος τους κυριαρχόταν από την ηλεκτρική δουλειά του Manzarek και την βροντώδη φωνή του Morrison με την οποία τραγουδούσε και άλλοτε απάγγελνε κατά κάποιο τρόπο τους υψηλά ποιητικούς του στίχους. Εξ' αιτίας της διαρκούς αναζήτησης της γνώσης του Morrison, που ήταν άλλωστε και ένα από τα στοιχεία που συνέθεταν τον πολύπλοκο χαρακτήρα του, το συγκρότημα πήρε το όνομά του. Σύμφωνα με τον ίδιο (παραλάσσοντας κάπως ένα γνωμικό του William Blake):"There are things known, and there are things unknown, and in between are the doors. When the doors of perception are cleansed things will appear to a man as they are. Infinite”


Καταφέρνοντας να συνδυάσουν blues, κλασσική, και pop μουσική σε δυσοίωνες αλλά και ευχάριστες ταυτόχρονα rock μελωδίες το group ήταν τελείως διαφορετικό από αυτά της εποχής του. Τα τραγούδια τους δεν ήταν ούτε folk ούτε jazz, ούτε καν acid rock, όπως πολλοί κριτικοί τα χαρακτήριζαν. Επίσης δεν είχαν καμία σχέση με την καθαρά pop μουσική της εποχής, ούτε και με τους Velvet Underground παρά την έλξη και των δύο προς σκοτεινά και μελαγχολικά κομμάτια. Άλλα κύματα όπως η folk-rock σκηνή, ή τα μεγάλα ονόματα όπως Elvis, Joplin και Hendrix απείχαν κι αυτά από τον διαφορετικό κόσμο που είχε δημιουργήσει το συγκρότημα."A strange and haunting world, suggesting of a new and wild west" όπως ανέφερε κάποια στιγμή ο Μorrison.


Τον "παράξενο και στοιχειωμένο" κόσμο που είχαν ζήσει οι The Doors ήθελαν να κάνουν προσιτό στο κοινό τους κατά την διάρκεια των συναυλιών τους. Επιθυμούσαν κάτι περισσότερο από μια παράσταση, χωρίς αυτό να σημαίνει show, απλά επικοινωνία. Κάθε συναυλία ήταν μια μύηση στον κόσμο που είχε χτίσει ο Morisson, παρέα με αρχαία πνεύματα, διονυσιακά μυστήρια, απελευθέρωση της ψυχής. Και όλα οδηγούσαν στην κάθαρση. Καθώς ο Jim τραγουδούσε "Ride the snake...." για να ξεφύγει από όσα τον ακολουθούσαν χρόνια, όσοι παρακολουθούσαν ξέφευγαν από οποιονδήποτε "πατέρα" τους στοίχειωνε, έσπαγαν τα "δεσμά" τους, ή όπως ωμά χαρακτηρίστηκε, οι νέοι έκαναν την επανάστασή τους.


Link


Το αποκορύφωμα της παράξενης αυτής επικοινωνίας ήταν η περίφημη συναυλία στο Miami, όπου ο Jim λέγεται πως έβγαλε το παντελόνι του κατά την διάρκειά της, και άρχισε έτσι έναν αγώνα διώξεων της κυβέρνησης εναντίον του.


Link


Σημειωτέο ότι μέχρι σήμερα, θαυμαστές του, συνεχίζουν τον αγώνα της εκκαθάρισης του ονόματός του από την καλούμενη "άδικη" κατηγορία, χωρίς η υπόθεση να έχει ξεκαθαριστεί ποτέ.


Link



Κατά καιρούς ακούστηκαν πολλές γνώμες για τον ασυνήθιστο μυστικισμό και λατρεία της σκοτεινής πλευράς της μουσικής από τον Morisson. Ότι η αγάπη του για τον θάνατο τον οδήγησε σε αυτό το τέλος, για πολλούς τραγικό. Όσοι όμως αγάπησαν και ενδιαφέρθηκαν να μελετήσουν το φαινόμενο αυτό Morisson έχουν μια πολύ ενδιαφέρουσα άποψη να παραθέσουν. Ξεκινώντας απ'το γεγονός ότι ο ίδιος βρισκόταν σε διαρκή αγώνα γνώσης και ακολουθώντας τα βήματά του, δε μπορούσαν να μην κάνουν στάση στον τόσο αγαπητό για τον Jim, William Blake και την φράση "Ο δρόμος της υπερβολής οδηγεί στο παλάτι της σοφίας". Ο Jim ήθελε να μάθει, να καταλάβει, να ζήσει, να αποκτήσει εμπειρίες. Ήθελε να γίνει ποιητής και να ζήσει σαν ένας. Αυτή η αγάπη για τη ζωή ήταν ακριβώς και η αιτία που τον οδήγησε στο θάνατο. Όπως και να έχει, η ειρωνία είναι πως ο Jim, κατάφερε και να ζήσει και να πεθάνει σαν ποιητής, να αποκτήσει υστεροφημία, ακόμη και να θαφτεί δίπλα σε ονόματα όπως ο Μολιέρος και ο Oscar Wilde.


Το μεγαλείο των Doors εντοπιζόταν ακριβώς στο χάρισμά τους να μιλούν στα ένστικτα και όχι στη λογική, να αναλώνουν τις εγκεφαλικές διεργασίες από την κερκόπορτα του υποσυνείδητου, άλλοτε με παρασύνθημα τις θρυλικές ατάκες του Morrison("brake on through to the other side", "music is your only friend until the end", "we want the world and we want it now") και άλλοτε με πολιορκητικό κριό τους παγανιστικούς τους ρυθμούς.
Τα τραγούδια τους παρουσίαζαν ποικιλία, από το 11λεπτης διάρκειας ποιητικό έπος "The End" του Morrison μέχρι το εμπορικό"Light my Fire" του Krieger.

JIM MORRISON

This is the strangest life I've ever known


Ο Τζέημς «Τζιμ» Ντάγκλας Μόρισον (James "Jim" Douglas Morrison) (8 Δεκεμβρίου 1943 - 3 Ιουλίου 1971) ήταν ένας Αμερικανός τραγουδιστής, τραγουδοποιός, συγγραφέας και ποιητής. Γεννήθηκε στη Μελβούρνη της Φλόριντα και ήταν ο τραγουδιστής και στιχουργός του δημοφιλούς αμερικάνικου ροκ συγκροτήματος The Doors. Θεωρείται ένας από τους πιο χαρισματικούς ερμηνευτές στην ιστορία της ροκ μουσικής. Έγραψε επίσης αρκετά βιβλία ποίησης, ένα μικρό ντοκιμαντέρ και δύο βίντεο κλιπ ("The Unknown Soldier" και "People are Strange"). Ο θάνατός του σε ηλικία 27 ετών στο Παρίσι της Γαλλίας κατέπληξε τους θαυμαστές του. Οι περιστάσεις κάτω από τις οποίες πέθανε και ο μυστικός ενταφιασμός του έγιναν αφορμή για ατελείωτες φήμες και παίζουν σημαντικό ρόλο στο μυστήριο που εξακολουθεί να τον περιβάλλει.


Ο Τζιμ Μόρισον είχε σκωτσέζικη και ιρλανδική καταγωγή και ήταν γιος του ναυάρχου Τζωρτζ Στίβεν Μόρισον και της Κλάρα Κλαρκ Μόρισον, που γνωρίστηκαν το 1941 στη Χαβάη. Ο Τζιμ Μόρισον γεννήθηκε 11 μήνες μετά, στη Μελβούρνη της Φλόριντα.
Έξι μήνες αργότερα, η Κλάρα Μόρισον μετακόμισε στο Κλιαργουότερ της Φλόριντα με το μικρό της γιο για να ζήσει με τα πεθερικά της (τους Πωλ και Καρολάιν Μόρισον), ενώ ο σύζυγός της επέστρεψε στο μέτωπο του Ειρηνικού για όλη τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Αργότερα, θα προαγόταν στον βαθμό του Ναυάρχου και θα διοικούσε τον τοπικό στόλο από την ναυαρχίδα του, USS Bon Homme Richard, κατά την διάρκεια του συμβάντος στον κόλπο Τόνκιν. Εκείνη έμεινε στην Φλόριντα με τον νέο γιο της: ο σύζυγός της δεν θα επέστρεφε για να δει την οικογένειά του μέχρι το καλοκαίρι του 1946. Οι Μόρισον έπειτα απέκτησαν μια κόρη, την Άνν Ρόμπιν (γεννήθηκε το 1947 στην Αλμπουκέρκη του Νέου Μεξικού) και έναν γιο, τον Άντριου "Άντυ" Λι (γεννήθηκε το 1948 στο Λος Άλτος της Καλιφόρνια).


Σύμφωνα με τον Μόρισον, ένα από τα σημαντικότερα γεγονότα στην ζωή του συνέβη το 1949 κατά την διάρκεια μιας οικογενειακής εκδρομής στο Νέο Μεξικό. Περιγράφει το γεγονός όπως ακολουθεί:
Είναι η πρώτη φορά που ανακάλυψα τον θάνατο... εγώ, η μητέρα μου, ο πατέρας μου, ο παππούς μου και η γιαγιά μου διασχίζαμε την έρημο την αυγή. Ένα φορτηγό γεμάτο Ινδιάνους είχε μάλλον χτυπήσει ένα άλλο αυτοκίνητο ή κάτι τέτοιο, υπήρχαν Ινδιάνοι σκορπισμένοι παντού στην εθνική οδό, αιμορραγώντας μέχρι θανάτου. Ήμουν μικρός τότε, οπότε έπρεπε να μείνω στο αυτοκίνητο όσο ο πατέρας μου και ο παππούς μου βγήκαν να δουν τι γινόταν. Δεν μπορούσα να δω τίποτα. Το μόνο που είδα ήταν παράξενη κόκκινη μπογιά και ανθρώπους πεσμένους ολόγυρα, αλλά ήξερα πως κάτι συνέβαινε, γιατί μπορούσα να νιώσω τις δονήσεις των ανθρώπων γύρω μου, και έτσι ξαφνικά συνειδητοποίησα πως ούτε εκείνοι μπορούσαν να καταλάβουν τι συνέβαινε. Αυτή ήταν η πρώτη φορά που ένιωσα πραγματικό φόβο... και πιστεύω πως εκείνη τη στιγμή οι ψυχές εκείνων των νεκρών ινδιάνων — ίσως μια ή δυο απ αυτές — έτρεχαν έξαλλες εδώ και κει, και μπήκαν στην ψυχή μου, και εγώ ήμουν σαν σφουγγάρι, έτοιμος να κάτσω εκεί και να τις απορροφήσω.
Ο Μόρισον αργότερα θα ξαναθυμόταν αυτό το γεγονός στο πέρασμα του τραγουδιού "Peace Frog": "Ινδιάνοι σκορπισμένοι στον αυτοκινητόδρομο της αυγής αιμορραγούν/Φαντάσματα βρίθουν το εύθραυστο σαν τσόφλι μυαλό του μικρού παιδιού." Βέβαια, και οι δύο γονείς του Μόρισον ισχυρίζονται πως το γεγονός αυτό ποτέ δεν συνέβη. Στα πολλά σχόλια του γι' αυτό το επεισόδιο, ο Μόρισον είπε πως είχε αναστατωθεί τόσο από αυτό το συμβάν, που οι γονείς του τελικά του είπαν ότι απλώς είχε δει έναν εφιάλτη, με σκοπό να τον ηρεμήσουν. Ασχέτως του αν το γεγονός ήταν αληθινό, το είχε φανταστεί ή σκαρφιστεί, ο Μόρισον έκανε επανειλημμένες αναφορές σε αυτό σε διανθίσματα των τραγουδιών του, σε ποιήματα και συνεντεύξεις του.


Ο Μόρισον αποφοίτησε από το George Washington High School (τώρα George Washington Middle School) στην Aλεξάνδρεια, Βιρτζίνια τον Ιούνιο του 1961. Ο πατέρας του μετατέθηκε στην Νότια Καλιφόρνια τον Αύγουστο του ίδιου έτους. Ο Μόρισον πήγε να ζήσει με τους γονείς του πατέρα του στο Κλιαργουότερ στη Φλόριντα, όπου παρακολούθησε μαθήματα στο St. Petersburg Junior College.


Μπήκε στο Πανεπιστήμιο της Φλόριντα (1962-1963), το οποίο διέθετε φθηνά δίδακτρα, αλλά πάλι δεν τον ικανοποίησε αρκετά. Έτσι, ο Μόρισον μετακόμισε κοντά στο κολέγιο FSU, όπου συγκατοίκησε με τον Τζορτζ Γκριρ και εμφανίστηκε σε ένα φιλμ για τη στρατολογία στο σχολείο.


Τον Ιανουάριο του 1964, χάρη στη συμβουλή ενός καθηγητή του FSU, ο Μόρισον μετακόμισε στο Λος Άντζελες της Καλιφόρνια, όπου ολοκλήρωσε τις προπτυχιακές σπουδές του στο UCLA, με διάκριση στον κινηματογράφο.
Ο Τζιμ γύρισε δύο ταινίες κατά τη φοίτησή του στο UCLA. Η πρώτη, ονόματι "First Love", κυκλοφόρησε για πρώτη φορά χωρίς περικοπές στο τέλος του ντοκιμαντέρ για την ταινία "Obscura".


Η οικογένεια του Μόρισον έπρεπε να μετακομίζει συχνά, λόγω του επαγγέλματος του πατέρα του. Κατά συνέπεια, η εκπαίδευση του Μόρισον διακοπτόταν όταν ήταν μικρός, καθώς συνεχώς άλλαζε σχολείο. Παρ' όλα αυτά, ήταν ένας ευφυής και ικανός μαθητής, με ενδιαφέρον για τη λογοτεχνία, την ποίηση, τη θεολογία, τη φιλοσοφία και την ψυχολογία, μεταξύ άλλων.


Οι βιογράφοι του έχουν αναφερθεί επανειλημμένα σε κάποιους συγγραφείς και φιλοσόφους που επηρέασαν τον τρόπο σκέψης και ίσως και τη συμπεριφορά του Μόρισον. Στην εφηβεία του, ο Μόρισον ανακάλυψε τα γραπτά του Φρίντριχ Νίτσε. Μάλιστα, μετά το θάνατο του Μόρισον, ο Τζον Ντένσμορ υπέθεσε ότι ο νιχιλισμός του Νίτσε σκότωσε τον Τζιμ.
Οι "σκοτεινοί" ποιητές του 18ου και του 19ου αιώνα του κίνησαν το ενδιαφέρον, και ιδιαίτερα ο Βρετανός ποιητής Γουίλιαμ Μπλέικ, καθώς και οι Γάλλοι ποιητές Κάρολος Μποντλέρ και Αρθούρος Ρεμπώ. Οι συγγραφείς της γενιάς Μπητ, όπως ο Τζακ Κέρουακ, επηρέασαν τόσο τις απόψεις και τον τρόπο έκφρασης του Μόρισον, που κατέληξε να θέλει να βιώσει όσα αναφέρονται στο βιβλίο του Κέρουακ On The Road. Ομοίως, βρήκε ενδιαφέροντα τα γραπτά του Γάλλου συγγραφέα Σελίν. Το βιβλίο του Voyage au Bout de la Nuit (Ταξίδι στο Τέλος της Νύχτας) και το βιβλίο του Μπλέικ Οι Μαντείες της Αθωότητας ήταν οι βασικές επιρροές για ένα από τα πρώτα τραγούδια του Μόρισον, "End of the Night." Τελικά, ο Μόρισον γνώρισε και έγινε φίλος με τον Michael McClure, έναν γνωστό ποιητή μπίτνικ. Ο McClure λάτρεψε τους στίχους του Μόρισον, αλλά τον εντυπωσίασαν περισσότερο τα ποιήματά του, και έτσι τον συμβούλεψε να συνεχίσει να εξασκεί το ταλέντο του.


Παρότι ο Μόρισον ήταν πολύ γνωστός τραγουδιστής και στιχουργός, συνάντησε δυσκολίες όταν έψαχνε εκδότη για την ποίησή του. Εξέδωσε μόνος του δυο λεπτούς τόμους το 1969, τους "Κυρίους" και "Τα νέα πλάσματα". Και τα δυο έργα ήταν αφιερωμένα στην Πάμελα Σούζαν (Κούρσον). Αυτά ήταν τα μόνα γραπτά του που εκδόθηκαν κατά τη διάρκεια της ζωής του.


Τα παιδικά χρόνια του Μόρισον ήταν γεμάτα μετακινήσεις, όπως συμβαίνει στις οικογένειες στρατιωτικών. Ο Τζέρυ Χόπκινς αναφέρει ότι ο αδελφός του Μόρισον, Άντυ, διηγήθηκε ότι οι γονείς τους είχαν αποφασίσει να μην χρησιμοποιήσουν ποτέ σωματική βία στα παιδιά τους. Εφάρμοζαν ένα είδος στρατιωτικής πειθαρχίας και τιμωρίας, φωνάζοντας στα παιδιά και επιπλήττοντάς τα μέχρι να ξεσπάσουν σε κλάματα και να παραδεχτούν τα λάθη τους.
Από τότε που ο Μόρισον αποφοίτησε από το UCLA, διέκοψε τις επαφές με την οικογένειά του. Όταν η μουσική του ανέβηκε στα τσαρτς το 1967, είχε πάνω από ένα χρόνο να επικοινωνήσει με την οικογένειά του, και είχε ισχυριστεί ψευδώς ότι οι γονείς και τ' αδέλφια του ήτα νεκροί.


Ο πατέρας του Μόρισον έχει δηλώσει σε επιστολή με ημερομηνία 2 Οκτωβρίου 1970 ότι η διακοπή επικοινωνίας με την οικογένεια ήταν αποτέλεσμα διαφωνίας σχετικά με το μουσικό ταλέντο του γιου του. Είπε ότι δεν μπορούσε να κατηγορήσει το γιο του που δεν ήθελε να επικοινωνήσει μαζί τους και ότι σε κάθε περίπτωση ήταν υπερήφανος γι' αυτόν.
Το 1971, ο Μόρισον μετακόμισε σε ένα διαμέρισμα στο Παρίσι μαζί με την Πάμελα Κούρσον. Του άρεσε η αρχιτεκτονική της πόλης και έκανε μεγάλους περιπάτους εκεί, όμως λέγεται ότι τον είχε πιάσει κατάθλιψη και ήθελε να επιστρέψει στην Αμερική.


Στο Παρίσι έκανε και την τελευταία του ηχογράφηση σε στούντιο με δυο Αμερικανούς μουσικούς του δρόμου. Ο Μάνζαρεκ απέρριψε αυτή την ηχογράφηση ως "ασυναρτησίες μεθυσμένων". Ένα τραγούδι από αυτήν, το "Orange County Suite" ακούγεται στο bootleg "Lost Paris Tapes".


Link


Ο Μόρισον πέθανε στις 3 Ιουλίου του 1971 σε ηλικία 27 ετών. Η επίσημη εκδοχή είναι ότι η Κούρσον τον βρήκε νεκρό στη μπανιέρα. Δεν έγινε αυτοψία, γιατί ο γιατρός που τον εξέτασε είπε ότι δεν βρήκε στοιχεία εγκληματικής ενέργειας. Η απουσία αυτοψίας έδωσε λαβή για πολλές εικασίες σχετικά με την αιτία θανάτου.


Ο Ντάνυ Σάγκερμαν διηγείται ότι όταν η Κούρσον επέστρεψε στις ΗΠΑ, του είπε ότι ο Μόρισον είχε πεθάνει από υπερβολική δόση ηρωίνης, την οποία είχε εισπνεύσει νομίζοντας πως είναι κοκαΐνη. Ο Σάγκερμαν σημειώνει ότι η Κούρσον έδινε διαφορετικές εκδοχές του θανάτου κατά καιρούς, τη μια λέγοντας ότι εκείνη τον είχε σκοτώσει και την άλλη ότι ο θάνατός του ήταν λάθος της. Η ιστορία με την αθέλητη λήψη ηρωίνης υποστηρίζεται από τη διήγηση του Αλέν Ρονέ, που έκανε παρέα με το ζευγάρι στο Παρίσι. Ο Ρονέ είχε γράψει ότι ο Μόρισον πέθανε από αιμορραγία αφού εισέπνευσε ηρωίνη της Κούρσον κι ότι εκείνη άθελά της αποκοιμήθηκε, αφήνοντάς τον να πεθάνει αντί να καλέσει για ιατρική βοήθεια.

απο την κοκκινη ροκ εγκυκλοπαιδεια δεν ειναι αυτο? εχει ενα λαθος, το ονομα δεν προηλθε απο Μπλεηκ αλλα απο τις Πυλες της Αντιληψης του Χαξλεϋ (που και παλι εκανε αναφορα στον Μπλεηκ, αλλα η σχεση ειναι ξωφαλτση). επισης ο Μορισον ηταν κι αυτος φοιτητης κινηματογραφου στο ucla.

κοκκινη ροκ εγκυκλοπαιδεια????
πληροφοριες που βρηκα στο internet και που ξεθαψα τα χριστουγεννα απο το αρχειο των γερων μου.
για αυτο περι Μπλεηκ...νομιζω οτι απο φραση του Μπλεηκ ειναι κι οχι του Χαξλεη παντως.

SCIENCE OF NIGHT

Earth Air Fire Water
Mother Father Sons & Daughters
Airplane in the starry night
First fright
Forest follow free
I love thee watch how I love thee
________________________________________
It was the greatest night of my life
Although I still had not found a wife
I had my friends right there beside me
Indians scattered on dawn's highway bleeding
Ghosts crown the young child's fragile eggshell mind
We scaled the wall
We tripped thru the graveyard
Ancient shapes were all around us
No music but the wet grass felt fresh beside the fog
Two made love in a silent spot
one chased a rabbit into the dark
A girl got drunk & made the dead
And I gave empty sermons to my head
Cemetery cool & quiet
Hate to leave
your sacred lay
Dread the milky coming of the day
________________________________________
The Endless quest a vigilof watchtowers and fortresses
against the sea and time.
Have they won? Perhaps.
They still stand and in
their silent rooms still wander the souls of the dead.
who keep their watch on the living.
Soon enough we shall join them.
Soon enough we shall walkthe walls of time.
We shallmiss nothing
except each other.
________________________________________
Why the desire for death.
A clean paper or pure white wall.
One false
line, a scratch, a mistake.
Unerasable. So obscureby
adding million other
tracings, blend it
,cover over.
But the original scratch
remains, written in
gold blood, shining.
Desire for a Perfect Life
________________________________________
OPEN

The Night is young
& full of rest
I can't describe the
way she's dress'd
She'll pander to some strange
requests
Anything that you suggest
Anything to please her guest

(From WILDERNESS)

For
Pamela Susan
________________________________________
The Desert -- roseate metallic blue
& insect green
blank mirrors & pools of silver
a universe in one body
________________________________________
you must confront your life
which is sneaking up on you
like a rapt coiled serpent
snail-slime
you must confront the inevitable
eventually
Bloody Bones has got you!



I can't believe this is happening
I can't believe all these people
are sniffing each other
& backing away
teeth grinning
hair raised, growling, here in
the slaughtered wind
Do you dare
deny my
potency
my kindness
or forgiveness?
Camel caravans bear
witness guns to Caesar.
Hordes crawl and seep inside
the walls. The streets
flow stone. Life goes
on absorbing war. Violence
kills the temple of no sex.
Cool pools
from a tired land
sink now
in the peace of evening
Clouds weaken
and die.
The sun, an orange skull,
whispers quietly, becomes an
island, & is gone.
There they are
watching
us everything
will be dark.
The light changed.
We were aware
knee-deep in the fluttering air
as the ships move on
trains in their wake.
This is it
no more fun
the death of all joy
has come.


The Lords and the New Creatures: Poems (1969)

ειναι μια εξαισια ποιητικη συλλογη που εχω διαβασει και θα τη συνιστουσα ανεπιφυλακτα

υπαρχει μια ιδια ατακα με το κειμενο της καταχωρισης τους σε μια ροκ εγκυκλοπαιδεια που εχω απο παλια (τι μου θυμισες). οσο για το ονομα ειναι Μπλεηκ μεσω Χαξλεϋ, χιλια τα εκατο.

Link


υπαρχουν και τα υπολοιπα μερη στο τιουμπ, για οποιον ενδιαφερεται

ενα μεγαλο μπραβο στον θραστν γι'αυτο το αφιερωμα!
Βασικα περιμενα ενα 60'ς,70'ς αφιερωμα σε μπαντα ή σε ειδος αλλα . . . οχι τοσο συντομα!
Ευγε φιλαρακι . . . το φορουμ φιλοξενει πλεον ενα ακομα αφιερωμα σε μια σπουδαια μπαντα . . .

Υ.Γ ισως εφτασε ο καιρος να τους ακουσα περισσοτερο . . . προσεκτικα!!!

thanks post. θα επανελθω εδω παντως με μια συντομη περιγραφη για τον καθε δισκο τους και διαφορα αλλα, απλα οχι τωρα. χρειαζομαι ξεκουραση

μπραβο και γιατο καινουριο ριβιου για τους sisters of mercy.

ενα ενδιαφερον factoid που βρηκα χθες ειναι οτι ο μορισον ειχε (μαλλον) ενα iq 149.

και γω (μαλλον) εχω 666

Every night and every morn
Some to misery are born.
Every morn and every night
Some are born to sweet delight.
Some are born to sweet delight,
Some are born to endless night.
We are led to believe a lie
When we see not through the eye
Which was born in a night to perish in a night,
When the soul slept in beams of light.
God appears, and God is light
To those poor souls who dwell in night,
But does a human form display
To those who dwell in realms of day….

...από το Auguries of Innocence...


το ποιημα του william blake στο οποιο στηριχτηκε ο morrison για τους στιχους του end of the night.


Link

Link


το κουπλε ειναι αριστουργηματικο . . .

take it easy babe
take it as it comes

μοτο που θα επρεπε να γινει τροπος ζωης ορισμενες φορες.

ωραια επιλογη ποστ.

Το πρωτο αλμπουμ των Doors φερνει το ονομα του συγκροτηματος. Ο δισκος ειναι ενα αριστο παραδειγμα της αρχικης ενεργειας, ιδανικων και προσανατολισμου του συγκροτηματος. Με πολυ καλα κομματια τοσο μουσικα οσο και στιχουργικα καταφεραν να τραβηξουν αρκετο-ισως και πολυ- κοσμο και εκαναν τους ανθρωπους να δεθουν με τα κομματια τους εξαρχης.


"Break On Through":Γρηγορο, σκοτεινο και γενικα ασυνηθιστο δειγμα γραφης για την εποχη. Οι στιχοι ερμηνευονται με ποικιλους τροπους, απο πολιτικο μεχρι υπαρξιστικο περιεχομενο τους εχει αποδοθει.


"Soul Kitchen": Ενα τραγουδι για ενα εστιατοριο που επισκεπτονταν ο morrison. Ωραια δουλεια σε κιθαρες και πληκτρα. Κορυφαια στιγμη, οταν σε ενα λαιβ ο μορισον παρεφρασε τους στιχους τραγουδοντας "the cops say its time to go now" φανερα ενοχλημενος απο την αστυνομικη παρουσια.


"The Crystal Ship": Εδω φαινεται, η μαλλον ακουγεται, η πιο συναισθηματικη και τρυφερη πλευρα του μορισον ως ανθρωπου, ποιητη κι ερμηνευτη. Εκπληκτικη μουσικη επενδυση που αφηνει ,σε συνδυασμο με στιχους κι ερμηνεια, μια διαχυτη ερωτικη ατμοσφαιρα



Link




"20th Century Fox": Ενα πιο ποπ κομματι του συγκροτηματος κι ισως μια ψιλοκριτικη απο αποψη στιχων.


"Alabama Song (whiskey Bar)": οι στιχοι αποδιδονται στον μπρεχτ,αν δεν κανω λαθος. Ειναι αξιοθαυμαστο το πως καταφερε ο μαντζαρεκ να του δωσει ενα sing-along feeling μεσα απο τη μελωδια που συνεθεσε.


"Light My Fire": Το πιο catchy κομματι των doors. γραμμενο απο τον κριγκερ. για μενα η πιο αδιαφορη στιγμη του δισκου (ο λεπρος μαλλον θα διαφωνησει). Με ενα σολο στα πληκτρα που θα προτιμουσα να μην ειναι εκει αλλα πολλοι το θεωρουν αριστουργηματικο και απο τις καλυτερες στιγμες του μαντζαρεκ.


"Back Door Man": Πολυ εντονο κομματι μουσικα. Με εναν αρκετα μπλουζι ρυθμο. Στιχουργικα το πρωτο κομματι με σεξουαλικες αναφορες και υπονοουμενα που ο μορισον φροντιζε παντα να τα ενσωματωνει στην σκηνικη του παρουσια.



Link




"I Looked At You": Ενα πιο μπιτλς κομματι απο μουσικης αποψης. Χαρουμενο και μπιτατο. Στιχουργικα δεν ξερω σε ποια αναφερεται ο ποιητης. Ισως στη μεγαλη του αγαπη παμελα.


"End Of The Night": Απο τα πιο στοιχειωτικα κομματια του συγκροτηματος. Σκοτεινοι, μελαγχολικοι και μυστικιστικοι στιχοι. Αλλωστε δε θα μπορουσαν να ειναι αλλιως αφου ειναι απο ενα ποιημα του μπλεικ. Μουσικα, οι λιγες και αργες νοτες που υπαρχουν φτανουν για να στειλουν μια ανατριχιλα στη ραχοκοκκαλια.


"Take It As It Comes": Ευθυμο κι αυτο το κομματι. Στιχουργικα... μια ελαφρομυαλια η σταση ζωης? Take it as it comes.


"The End": Ισως το πιο παραγνωρισμενο κομματι των ντορς. Η μουσικη επενδυση ειναι εξαισια. Ο ντενσμορ με πολυ καλα ντραμς αποδεικνυει το ταλεντο του. Στιχουργικα τωρα. Ως γνωστον περιεχει ενα μερος που περιγραφει η αποδιδει το μυθο του οιδιποδα. ισως να ειναι ψυχολογικα καταλοιπα της παιδικης ηλικιας του μορισον και απλα να ταιριαζε με το μυθο. Το κομματι στους υπολοιπους στιχους του μιλαει για την αγαπη και τον ερωτα που ξεθωριαζει και για διαφορα ψυχολογικα και υπαρξιστικα ερωτηματα. Καθως ,ομως, το επαιζαν ξανα και ξανα ο μορισον το μεταποιησε σε μια ωδη θανατου.



Link

ωραια τα ειπες φιλαρακι . . .

Ε; Είναι το πιο γνωστό τους κομμάτι.

Κατά τα άλλα ''The crystal ship'' και κλάμα λέμε.

Το "Strange Days" ειναι το δευτερο αλμπουμ των Doors. Βγαζει μια διαθεση αποξενωσης μεσα απο τις σκοτεινες και αποκοσμες, για την εποχη, μελωδιες του και τους στιχους που στολιζουν τι καθε κομματι. Ισως να ηταν το αισθημα ολου του συγκροτηματος εκεινη την περιοδο η απλα η ψυχολογικη διαθεση που κουβαλουσε η ψυχη του Morrison.


Η παγιδα,στην οποια υπεπεσαν πολλοι τοτε ειναι οτι προσπαθησαν να συγκρινουν αυτο το δισκο με τον προηγουμενο. Εντελως λαθος. Δεν εχει κομματια που θα εβαζαν ευκολα οι ραδιοφωνικοι παραγωγοι εκεινο τον καιρο. Οποτε, αυτο το αλμπουμ ποτε δεν γνωρισε την εμπορικη επιτυχια η την αιγλη του προηγουμενου, χωρις αυτο να σημαινει οτι δεν ειναι εξισου η περισσοτερο αξιολογο.


1. Strange Days - Τα πληκτρα του Manzarek σηματοδοτουν τον τονο του κομματιου αλλα και ολοκληρου του δισκου. Οι στιχοι πολλοι δυνατοι και η βαθια και αφηγηματικη φωνη του Morrison βγαζει εντονο συναισθημα.


2. You're Lost Little Girl - Πολη ωραια η εισαγωγη σ'αυτο το κομματι. Εξαιρετικη η δουλεια στα πληκτρα. Το σολο στην κιθαρα ειναι υπεροχο και πιστευω δενει απολυτα με το κομματι και την ατμοσφαιρα που αποπνεει. Τα εφε που χρησιμοποιησε ο Krieger του δινουν ενα ψιλο ambient αισθημα.


3. Love Me Two Times - Το χιτακι του δισκου. Το κομματι εχει γενικα μια ευθυμη νοτα συγκριτικα με τον υπολοιπο δισκο. Παντα πιστευα οτι ο Morrison ηθελε να δωσει ενα μελαγχολικο συναισθημα μεσα απο αυτο το κομματι κι οχι να τραγουδησει για να χαρει ο κοσμος. Αυτο το στηριζω στον τροπο που τραγουδαει το ρεφρεν σχεδον ουρλιαζοντας, σαν κατι να τον πληγωσε βαθυτατα.


4. Unhappy Girl - Τα πληκτρα δινουν εναν περιεργο τονο στο κομματι. Οχι χαρουμενο, οχι λυπητερο. Σε απολυτη ακολουθια με τους στιχους (Unhappy girl,Left all alone,Playing solitaire,Playing warden to your soul,You are locked in a prison of your own device) που μιλανε καθαρα για την ψυχολογικη απομονωση και το οτι ο Morrison τους τραγουδα σχεδον ευθυμα. Αυτο ειναι το μεγαλειο ενος σπουδαιου, οχι τραγουδιστη, ερμηνευτη. Πιο κατω μιλαει και για τον αντικτυπο των πραξεων καποιου και πως η οδυνη του αλλου μπορει να σε επιρεασει (And you can't believe,What it does to me,To see you crying). Ο Krieger με το slide που χρησιμοποιει στο κομματι δινει εναν αποηχο λυρικοτητας και μια γλυκια μελωδια.


5. Horse Latitudes - Ωκεανος. Αερακι. Και ξαφνικα η απαγγελια ενος ποιηματος του Morrison. Το κομματι ειναι ''ντυμενο'' με διαφορους, περιεργους ηχους που συνοδευουν το αποκοσμο των στιχων καταλληλα. Δημιουργειται μια δυσοιωνη ατμοσφαιρα, η οποια καταληγει στην καθαρση στο τελος του κομματιου. Περιπου σε απολυτη αναλογια με τη ροη μιας αρχαιας ελληνικης τραγωδιας.



Link



6. Moonlight Drive - Το κομματι ξεκινα με τα πληκτρα να δινουν εναν jazzy τονο και την κιθαρα με το slide να παραπεμπει σε πιο ψυχεδελικα μονοπατια. Ψιλορομαντικο απο αποψη στιχων (οχι με τη γελοια σημασια που εχει προσλαβει η λεξη σημερα), ψιλοχορευτικο απο αποψη μουσικης. Ενα αρκετα bluesy-psychedelic σολο κιθαρας λιγο μετα τη μεση του κομματιου. Αρκετα καλο.


7. People Are Strange - Μια ολοκληρη ιστορια αποξενωσης και απομονωσης μεσα απο λιγους μονο στιχους. Η μελωδια του κομματιου ειναι εκπληκτικη. Ποτε δεν καταλαβα το πως δεθηκε τοσος κοσμος με αυτο το κομματι. Ισως, επειδη εχει κατι μπιτατο και δεν το ακουσαν ποτε σοβαρα. Οπως κι αν εχει, ειναι το γνωστοτερο κομματι του δισκου.


8. My Eyes Have Seen You - Η προσπαθεια να επικοινωνησει ο κοσμος αναμεταξυ του και να μην υπαρχει η απομονωση που αναφερεται σε ολο το δισκο, συνανταται εδω (My eyes have seen you, Stand in your door, Meet me inside). Επισης, εχουμε ενα απο τα πολυ ωραια riff στην κιθαρα. Το κομματι εχει μια γενικοτερη ευθυμη νοτα που ισως να ειναι η προσμονη του Morrison για ουσιαστικη επικοινωνια. Σιχαινεται τα κιβδηλα προσωπεια και την τηλεοραση (Free from disguise, Gazing on a city under, Television skies) κι επιδιωκει την ουσιαστικη επαφη των ανθρωπων.



Link



9. I Can't See Your Face In My Mind - Μετα την ονειροποληση του προηγουμενου κομματιου ο Morrison επιστρεφει στην πραγματικοτητα και συνειδητοποιει οτι ο κοσμος παντα θα εχει μια σκοτεινη κι αποκοσμη πλευρα και ποτε δε θα επιδιωξει την ουσιαστικη ενωση (Carnival dogs consume the lines, Can't see your face in my mind). Το κομματι ξεκινα με μια πολυ περιεργη μελωδια, η οποια εξελισσεται σε πολυ ομορφο ρυθμο. Η ροη της μουσικης καθως και το οτι ειναι αρκετα αργο κομματι το κανουν πολυ ευκολο στην ακροαση. Ο Densmore εχει κανει αξιοσημειτη δουλεια στα ντραμς εδω.


10. When The Music's Over - Η εισαγωγη του Manzarek ειναι πραγματικο στολιδι και η κραυγη του Morrison σηματοδοτει την αρχη ενος τελους οπως το βλεπει ο ιδιος. Εκπληκτικη δουλεια ,επισης, σε κιθαρες και ντραμς που σε καποια σημεια βυθιζουν το κομματι στο χαος, το ανεβαζουν σε ρυθμο η το ριχνουν αναλογα με το τι απαιτειται καθε στιγμη. Η ερμηνεια του Morrison ειναι περισσοτερο παραστατικη απο ποτε και τα ποικιλα συναισθηματα που τον πλημυριζουν ειναι διαχυτα στα αυτια του καθε ακροατη (Cancel my subscription to the Resurrection, Send my credentials to the house of detention,I got some friends inside) και (Before I sink into the big sleep, I want to hear, I want to hear, The scream of the butterfly
Come back, baby, Back into my arms). Μου φαινεται οτι εδω ειναι σα να συνοψιζονται ολα οσα εχουν ειπωθει στα προηγουμενα κομματια του δισκου. Η μουσικη και οι στιχοι αυτο μου δινουν.



Link



Καλες ακροασεις και μακαρι ο καθενας να πλημμυριστει απο δικα του συναισθηματα ακουγοντας το δισκο.

τα κομματια που ποσταρες ειναι ενα κι ενα . . . το ''my eyes have seen you'' απλα γαματο!

Υ.Γ πολυ καλη δουλεια φιλε θρασντ . . . και ο τροπος που γραφεις δειχνει πως . . . το ψαχνεις το θεμα!Ωραιες ψαγμενες λεξεις που μετατρεπουν το οπτικοακουστικο υλικο σε γαματη εμπειρια!
Υ.Γ προσωπικα αυτα τα δυο αλμπους μου φτανουν . . . !Μεχρι να τα ψαξω ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ δεν χρειαζομαι τιποτα παραπανω.

χαιρομαι που σου αρεσε ποστ
θα γραψω για καθε δισκο αλλωστε, μπορει και για αυτους μετα το θανατο του μορισον

συνεχισε κι εσυ τα ψαγμενα ριβιου